φροντίδα ...

Έχει περάσει σίγουρα κάτι λίγο παραπάνω από ένα χρόνο από τότε που έγραψα εδώ για τελευταία φορά ...
Σήμερα νιώθω την ανάγκη να γράψω ... μόλις τελείωσε το 12ωρο πάρτυ για τα γενέθλια της κόρης μου .. με φίλες της κ φίλους μου 
Ήταν μία πάρα πολύ γεμάτη και όμορφη ημέρα ... ευχαριστήθηκε πολύ η μικρή μου και στο τέλος μου έκανε μία μεγάλη αγκαλιά και μου είπε μανούλα σε ευχαριστώ που μου έκανες τόσο όμορφο πάρτυ παρόλο που ξέρω ότι δεν έχουμε πολλά λεφτά ... είναι φοβερό πώς και πόσο με μία μικρή κουβεντούλα δείχνουν τα παιδιά ότι αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα ... είμαι πολύ περήφανη για την κόρη μου - πάρα πολύ !!! 
Είμαι όμως περήφανη και για μένα 
Και είναι η στιγμή να τη δώσω αυτή την ικανοποίηση στον εαυτό μου ... να μου δώσω αυτή τη φροντίδα 
Όλα τον τελευταίο καιρό έχουν να κάνουν με τη φροντίδα ... 
Είχα απόψε για πολλές στιγμές στην αγκαλιά μου τη φίλη μου τη Δανάη που περνάει δύσκολα ... κάποια στιγμή προσπάθησα να θυμηθώ πότε στο παρελθόν έχω ανοίξει την αγκαλιά μου να τη φροντίσω στα σχεδόν 20 χρόνια που είμαστε φίλες ... η αλήθεια είναι ότι δε θυμήθηκα ... και σήμερα μου βγήκε τόσο , μα τόσο φυσικά ... τόσο ζεστά κι αβίαστα 
Ήθελα να τη φροντίσω , ήθελα να φροντίσω τη σχέση μας , να είμαι εκεί για εκείνη όπως είναι κι εκείνη για μένα ... 
Συνειδητοποιώ πόσους ανθρώπους έχω πλέον δίπλα μου να είναι εκεί για μένα , να με φροντίζουν , να τους φροντίζω ... 
Και συνειδητοποιώντας αυτό , κατάλαβα ότι πάντα εκεί ήταν - απλά εγώ δεν τους άφηνα να έρθουν πιο κοντά ... 
Πάντα ήμουν η δυνατή , η αυτάρκης , αυτή που δεν είχε ανάγκη .. αυτή που ήθελε να τα έχει όλα υπό έλεγχο ,  να τσεκάρω τα πάντα , να έχω τον πρώτο και τελευταίο λόγο , να είμαι υπεράνω , να είμαι σκληρή , ανθεκτική 
Και όταν έμενα μόνη μου , φοβόμουν ... ήθελα να ζητήσω βοήθεια , αγάπη , νοιάξιμο , φροντίδα , ζεστασιά , να πω πως φοβάμαι , πως κρυώνω , πως έχω ανάγκες , πως λυπάμαι , πως ανησυχώ , αλλά δεν το έκανα ... μα , πώς μπορούσα να το κάνω εγώ που πάντα ήμουν για όλους η δυνατή ???
Πόσο βαρύς είναι αυτός ο τίτλος !!! 
Στην αρχή ένιωθα ότι θα έχανα την περηφάνια μου και δεν το άντεχα - είμαι πολύ περήφανος άνθρωπος ... 
Μετά σκεφτόμουν ότι θα γίνω βάρος στους άλλους και δεν το επιτρέπω αυτό στον εαυτό μου ... 
Μετά ντρεπόμουν ... πώς να πέσω εγώ στο επίπεδο να δείξω ότι έχω ανάγκη από βοήθεια και φροντίδα ? ντρεπόμουν να κοιτάξω τον άλλον στα μάτια και  να ζητήσω κάτι - μου φαινόμουν αστεία - τουλάχιστον 
Δυσκολεύομαι ακόμα ... δεν είναι εύκολο να αποτινάξω συνήθειες χρόνων 
Είναι υπέροχο όμως να αφήνεις να σε φροντίζουν 
Είναι απελευθερωτικό να αφήνεις τους άλλους να σου δείξουν τι νιώθουν , να κάνουν αυτά που σκέφτονται , να αφήνεις χώρο να εκφράσουν τις προθέσεις τους ... 
Είναι ωραίο να απολαμβάνεις ... Είναι ωραίο που μπορώ κι απολαμβάνω 
Πολύ ωραίο !!!!
Μου αρέσει να φροντίζω τους ανθρώπους που αγαπώ .. τους ανθρώπους που νοιάζομαι για αυτούς ... μου αρέσει όμως πλέον να με φροντίζουν κι όλας ... 
Μου αρέσει που μπορώ να γίνομαι μεγάλη και να τους βάζω μέσα στην αγκαλιά μου 
Μου αρέσει όμως και που μπορώ να γίνομαι μικρή όταν θέλω να χωρέσω στη δική τους ... 
Μου αρέσει που δε μπορώ να τα καταφέρνω όλα 
Μου αρέσει που κάνω βλακείες 
Μου αρέσει που κάνω λάθη και με διορθώνουν ή γελάμε μαζί με αυτά 
Μου αρέσει που δε με νοιάζει τι μέρα είναι , τι ώρα είναι ... που δε νιώθω ενοχές ... μου αρέσει που μου προσφέρουν 
Μου αρέσει που με αγγίζουν 
Μου αρέσει που μπορώ να απολαμβάνω , να φροντίζομαι , να διακρίνω τη θέση που έχει ο καθένας τους στη ζωή μου και να προχωράω μαζί τους ... 
Έχω φίλους ... είμαι τυχερή που έχω φίλους ... και είμαι τυχερή που έχω τέτοιους φίλους ... 
Και είναι κι αυτοί τυχεροί που έχουν τέτοια φίλη ...
Είμαι πολύ τυχερή ... πάρα πολύ !!! Είμαι τυχερή που έχω αυτή την οικογένεια , είμαι τυχερή που έχω αυτή την υπέροχη κόρη , είμαι τυχερή που έχω αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους στη ζωή μου ... είμαι τυχερή που είμαι εδώ , που μαθαίνω , που μου δίνεται η ευκαιρία να αγαπήσω και να αγαπηθώ .. 
Είμαι τυχερή και είμαι άξια ... άξια , γιατί καταφέρνω να μαθαίνω , να μεγαλώνω και να μικραίνω ταυτόχρονα 
Μπορεί να πέρασα δύσκολα ... να είχα πολλές ανατροπές στη ζωή μου , να έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου πολλές φορές , αλλά δεν έσπασα ... και δεν έσπασα , γιατί έμαθα να λυγίζω 
Και το λύγισμα , φροντίδα είναι ... και με τη φροντίδα , μαλακώνεις , ανθίζεις , ζεις ...
Ζω λοιπόν .. η ζωή άλλοι λένε ότι είναι δώρο ... εγώ λέω ότι είναι και κατάκτηση ... 

Τόση δα

Σκέφτηκα να κάνω λίγη ησυχία . Όταν κάνει ησυχία έξω σου , ησυχάζεις και μέσα σου ...
Χαμήλωσα τα φώτα και κάθησα να κάνω παρέα με τις σκέψεις μου ...
Είμαι εγώ παρέα με εμένα - δε χρειάζεται να είμαι καλοντυμένη , περιποιημένη , προσαρμοσμένη σε ένα περιβάλλον ή "κάπως".
Είμαι εγώ και απόψε νιώθω μόνη μου .
Θα ένιωθα μόνη με όλες τις παρέες του κόσμου.
Μου λείπουν οι δικοί μου που είναι μακρυά , μου λείπει η κόρη μου που είναι απόψε με τον πατέρα της , μου λείπουν οι φίλοι μου γιατί επέλεξα να μου λείψουν απόψε ... 
Μα , πάνω από όλα μου λείπει το να είμαι κάποιες μικρές στιγμούλες αδύναμη... το να λέω ναι και να αφήνομαι , το να εμπιστευτώ κ να κλείσω τα μάτια , το να αφήσω κάποιον άλλο να οδηγήσει...

Έχω σταθεί απέναντι σε ό,τι έχω συναντήσει στο δρόμο μου ... έχω αντισταθεί , έχω παλέψει , έχω πονέσει , έχω κλάψει , έχω υποτιμήσει , έχω δραματοποιήσει , έχω υπερβάλλει , έχω γελάσει , έχω παραδοθεί σε χαρά , σε λύπη , σε σοκ , σε νίκες , ήττες .... 
Έχω απογοητευτεί , έχω παραιτηθεί , έχω ρισκάρει ... 
Έμαθα να παρέχω ασφάλεια , να είμαι δυνατή , να φροντίζω , να ελπίζω 
Δεν έχω μάθει ακόμα πώς να μπαίνω μέσα σε μία αγκαλιά ...
Δε χωράω 
Είμαι μεγάλη
Είμαι ψηλή , είμαι χοντρή , είμαι αδέξια , είμαι δυνατή ... πού να χωρέσω ? πώς να χωρέσω ?
Κι αν δε μπορέσω ? Κι αν τη ζητήσω και γελάσουν μαζί μου ?
Κι αν θέλω κι άλλο κ μείνω στο κενό ?

Θέλω να γίνω μικρή - τόση δα - να μπω σε μία αγκαλιά ... να μείνω εκεί....

Με πήρε η φίλη μου να μου πει πόσο ζηλεύει που είμαι στον καναπέ με τη φόρμα κ πόσο κουρασμένη είναι , αλλά -γαμώτο- βγαίνει με τον άντρα της να πάνε για ποτό κ δεν ξέρω κι εγώ για τι άλλο ... πόσο ζήλεψα 
κ με άκουσα να της λέω ότι μακάρι να είχα κι εγώ τον άντρα μου , να περνούσα καλά μαζί του κ θα παρατούσα τους καναπέδες όλου του κόσμου ... 
Συνήθως δεν είμαι τόσο άμεσα ειλικρινής 
Έτσι ένιωσα όμως ....
Ζήλεια , λύπη , πόνο 

Μέχρι κι εμένα κοντεύω να πείσω μερικές στιγμές ότι είμαι αυτάρκης κ δεν έχω ανάγκη τίποτα ... 

Πόσο ψέμα είναι αυτό ....
 

το κάστρο μου

Χωρίς να το καταλάβω , χρόνια τώρα έχτιζα τείχη γύρω μου , φούσκωνα τα "μαξιλάρια" μου , τα έκανα σωσίβια για να μη με αγγίξει τίποτα , για να μην πνιγώ ....
Σιγά σιγά άρχισαν να απομακρύνονται οι περισσότεροι , να μη με αγγίζουν , γιατί είμαι δυνατή , γιατί δεν έχω ανάγκη εγώ , γιατί δε με κλονίζει τίποτα ...
δε με κλόνισε ούτε ο καρκίνος ... νίκη και για μένα και για όσους πίστευαν ότι θα τα κατάφερνα ...
τα κατάφερα και μαζί με μένα μέσα στα τείχη μου έκλεισα παρέα κ το φόβο μου ...
κι ο φόβος μου μεγάλωσε κ άρχισε να με στενεύει .... έγινε θεριό και φοβήθηκα εκεί μέσα μόνη μαζί του , έτσι άνοιξα μία μικρή πορτούλα , έσκασα ένα σωσίβιο να μπει λίγο φως , λίγος αέρας , να μπει λίγη ζωή ....
κι ήρθαν οι ακτίνες του ήλιου κ μου χάιδεψαν το πρόσωπο κ δεν κάηκα όπως φοβόμουν... ήρθε ο αέρας κ με φύσηξε κ δεν κρύωσα όπως φοβόμουν... ήρθε ένα χέρι κ με άγγιξε κ δεν πόνεσα όπως φοβόμουν...η αγκαλιά δε με έπνιξε ...

η "δύναμή" μου ήταν η αδυναμία μου και η παραδοχή της αδυναμίας μου και της ανάγκης μου με κάνει δυνατή ...

κι εγώ η δυνατή γεμίζω τα μάτια μου με δάκρυα όταν σκέφτομαι πόσα έχω κρατήσει έξω από τα τείχη μου ....
κι όταν τα μάτια μου πλημμυρίζουν με δάκρυα ... θέλω να κοιτάζω άλλα 2 μάτια που δεν κλαίνε - έχω βαρεθεί , έχω κουραστεί να κλαίω μόνη μου ...

δεν είμαι από σίδερο , είμαι "δερματώδης" όπως μου είπε η Κωνσταντίνα μου ...

κ πού ξέρεις ? σιγά σιγά μπορεί να καταφέρω να ρίξω όλα μου τα τείχη

ποιότητα ...

Κάτι που με έχει απασχολήσει τελευταία είναι η ποιότητα ... η ποιότητα στη ζωή μου , στην ψυχή μου , στο μέσα και στο έξω μου ...

Ποιότητα ουσιστικά ενώ ήξερα πού κ πώς να τη βρω , δεν είχα και ποτέ μου ...

 Οταν είσαι υγιής μπορείς να έχεις ποιότητα παντού – όταν  δεν είσαι , μπορείς να διεκδικήσεις ποιότητα μόνο στη θεραπεία σου ....

Με τον καιρό κατάλαβα ότι είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την αυτοεκτίμηση ...

Τώρα που άρχισα να νιώθω ότι την έχω ανάγκη είναι σα να έχω την ανάγκη να εκτιμήσω και να σεβαστώ εμένα ...

Το εκπληκτικό είναι ότι πολύ συχνά η καθημερινότητά μου είναι σα να με σκουντάει να κοιτάξω δεξιά και αριστερά για τα σημάδια ... τα σημάδια της έλλειψης ποιότητας τελικά ήταν πολλά και ήταν παντού

Ήταν στις σχέσεις μου , στις σκέψεις μου , στις επιθυμίες μου ... Κυρίως όμως ήταν στο χρόνο μου ... πόσο σημαντικός είναι για όλα ! Ο χρόνος μου προσφέρει την πολυτέλεια να με δω ... να δω πώς νιώθω , να με ακούσω , να αποφασίσω , να ανασυνταχτώ ...

Ο χρόνος φανερώνει τελικά τι είναι χρήσιμο , τι είναι καλό , τι κακό , τι αλλάζει , τι παραμένει στάσιμο ...

Οι σχέσεις θέλουν χρόνο , οι αποφάσεις θέλουν χρόνο , η δημιουργία θέλει χρόνο , η αγάπη θέλει χρόνο , η φαντασία θέλει χρόνο , η ζωή θέλει χρόνο , όλα θέλουν τρυφερά το χρόνο τους να αναπτυχθούν , να ανθίσουν , να φανερωθούν ...

Κι ο χρόνος θέλει σεβασμό ... κι εγώ θέλω σεβασμό και χρόνο και αγάπη και τρυφερότητα και προστασία ...

Και με όλα αυτά θέλω ζωή ... η ζωή μου θέλω να έχει χρόνο , ποιότητα , αγάπη ...

Η αγάπη θέλει χρόνο για να γεμίσει τη ζωή μου ...

Σιγά σιγά με αγαπώ ... σιγά σιγά μου δίνω χρόνο ... σιγά σιγά μου δίνω ποιότητα .... σιγά σιγά ζω

φόβος ....

πρόσφατα έμαθα ότι η αγάπη είναι το αντίθετο του φόβου .. το αντίδοτο δηλαδή . Μου έκανε μεγάλη εντύπωση - δε μου είχε περάσει από το μυαλό καθόλου .

Και τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι ο φόβος υπήρξε και συνεχίζει να είναι κινητήριος δύναμη , καταλύτης , βασικό συστατικό , κριτήριο για τις κινήσεις και τις αποφάσεις μου ... 

Φοβόμουν μη μείνω μόνη  και συρρίκνωνα το χώρο και τον αέρα που ανέπνεα .... φοβόμουν την απόρριψη και γινόμουν αυτό που φανταζόμουν ότι ήθελαν οι άλλοι .... φοβόμουν την αρρώστια και γυρνούσα το κεφάλι μου από την άλλη .... φοβόμουν να νιώσω και έκανα τόση φασαρία γύρω από τον εαυτό μου για να με αποπροσανατολίσω .... φοβάμαι για την ασφάλεια του παιδιού μου και γίνομαι υπερβολική και πιεστική ... φοβάμαι μην πονέσω και φτιάχνω "μαξιλάρια" να με προστατεύσουν ....

Σοκαρίστηκα όταν κατάλαβα πόσα κάνω , πόσα είμαι γιατί φοβάμαι να είμαι εγώ , να δοκιμάσω , να παραδεχτώ , να κατανοήσω , να αποδεχτώ ... να με αγαπήσω . 

Να με αγαπήσω για να διώξω το φόβο , το φόβο του να μη με αγαπήσει κανείς.... 

Πόσο απλό είναι !!! πόσο ξεκάθαρο !!!! ο φόβος μαλακώνει με αγάπη .... πόσο απλό και συνάμα πόσο μεγαλειώδες .... 

Να με αγαπήσω θέλω για να μη φοβάμαι 

Να αγαπήσω όλα τα στραβά μου , τα λάθη μου , τις ανασφάλειές μου , τις παραξενιές μου , τα σημάδια στο κορμί και την ψυχή μου .... 

 όπου και να κοιτάξω γύρω μου , υπάρχει φόβος ... και αναρρωτιέμαι πόσο διαφορετικά θα ήταν αν στη θέση του φόβου ήταν η αγάπη .... 

είναι σα να ανακαλύπτω τον κόσμο από την αρχή ... είναι σα να μου ζεσταίνει το πρόσωπο η ήλιος μετά από μία τεράστια καταιγίδα 

Δεν πειράζει αν κάνω λάθος ... δεν πειράζει αν δεν έχω κέφι , δεν πειράζει αν δε με συμπαθούν κάποιοι , δεν πειράζει αν δεν είμαι όμορφη , δεν πειράζει αν δε μπορώ να καταλάβω κάτι , δεν πειράζει αν έχασα χρόνο , αν δεν είμαι συνεπής .... δεν πειράζει αν δεν ξέρω 

Δεν πειράζει να αποδεχτώ ότι είμαι τρωτή , ότι έχω ανάγκες , επιθυμίες , μειονεκτήματα ... 

Είναι όλα δικά μου !!! δεν τα άρπαξα , ούτε τα στέρησα από κανέναν ... είναι δικά μου , τα μαζεύω όλα , τα φροντίζω , τα αγαπάω γιατί είμαστε χρόνια πολλά μαζί και τα παίρνω μαζί μου στο ταξίδι μου .... είναι η παρέα μου μετά από όλα αυτά τα χρόνια που τα πολεμάω , που τα φοβάμαι .... 

Και όταν τα φοβάμαι , μεγαλώνουν .... 

Και όταν τα αγαπάω μικραίνουν .... 

Και θέλω πια να είμαι εγώ η μεγάλη και να μη φοβάμαι .

"δεν ξέρω ..."

Ο χρόνος πέρα από το πόσο σχετικός , φίλος ή εχθρός είναι κάθε φορά που τον συνειδητοποιούμε , μετριέται , γιατί χρειάζεται να μετρηθεί .... όταν δε φτάνει το χτες , το πέρυσι , το κάποτε , τον "μετράμε" με ορόσημα - σημαντικά γεγονότα .
Πριν το γάμο , μετά τη γέννα , πριν το διαζύγιο κλπ κλπ ...
Κάποτε τον μετρούσα με το σχολείο ... 
Μετά με σχολές , φάσεις , μουσική , σχέσεις , φίλους .... 
Μετά ήρθε ο αρραβώνας , ο γάμος , το παιδί μου, ο χωρισμός μου .... 
Και όλα προσγειώθηκαν πάνω στην αρρώστια .... 
Έβλεπα φωτογραφίες παλιές και ήταν αυτές "οι πριν αρρωστήσω" και ήταν και οι "μετά"
Ήμουν εγώ υγιής και εγώ ασθενής 


Σα να άλλαξα μέσα σε μία μέρα 
Σα να έγιναν οι μουσικές , οι σχέσεις , οι φίλοι , όλα ένα μεγάλο "πριν" 
Και σε εκείνο το "πριν" ήξερα ... 
τι ήξερα???
Ήξερα εμένα , τα δεδομένα μου , τα όνειρά μου , τους φόβους μου , τα κόμπλεξ μου ... ήξερα
Και σαν να τα έχασα όλα αυτά όταν η ζωή έγινε "πριν" και εγώ βρισκόμουν στο κενό 
Νόμιζα ότι τα ήξερα όλα και ήρθε η παλιοαρρώστια και μου τα έσβησε - μου κλόνισε τις βάσεις μου , μου ξέκανε τις γνώσεις μου 

Πάλεψα πολύ να μην τα αφήσω , πάλεψα πολύ να μην αφεθώ , να μην αποδεχτώ ότι με έριξε κάτω , ότι με ανέτρεψε ... 
Αντιστεκόμουν με ό,τι δύναμη είχα .... η εντύπωση που είχα για τον πόλεμο ήταν η αντίσταση , η άρνηση. Το μεγαλύτερό μου όπλο ήταν η άρνηση 
Νόμιζα ότι ήξερα - μόλις διαγνώστηκα με λέμφωμα , είχα έτοιμο το σχέδιο ... "ήξερα" τι να προγραμματίσω σε περίπτωση που είχα λίγο χρόνο ακόμα να ζήσω .... 


Νόμιζα όμως .... 
Τα νόμιζα όλα αυτά μέχρι που αναγκάστηκα να αφεθώ . Μέχρι που αναγκάστηκα να ψιθυρίσω στον εαυτό μου την αλήθεια , να μου πω ότι αρρώστησα ... 
Να αφεθώ στο γεγονός , για να ζητήσω βοήθεια ... 
Να αφήσω όλα αυτά που "ήξερα" για να μάθω κάτι νέο 
Να μάθω ότι αρρώστησα και ότι για να γίνω καλά πρέπει να φροντίζω τον εαυτό μου , να τον αγαπάω , να τον κακομαθαίνω , να μην τον ταλαιπωρώ ... να μάθω να ακούω , να μιλάω , να νιώθω, να είμαι ειλικρινής ... 

Έπρεπε να "μην ξέρω" για να μπορέσω να μάθω 
Έπρεπε να αποδεχτώ την άγνοιά μου , αυτό που τόσα χρόνια χαρακτήριζα αδυναμία . Να μπορέσω να βάλω αυτά που ήξερα στο "πριν" 

Και τώρα.... αρχίζω να μην ξέρω 
Δεν ξέρω πώς να ονειρευτώ , αλλά ονειρεύομαι 
Δεν ξέρω πώς να ελπίσω , αλλά ελπίζω 
Δεν ξέρω πώς να κάνω σχέση με την κόρη μου , αλλά τη λατρεύω και προσπαθώ 
Δεν ξέρω πώς να διαχειριστώ την οικογένειά μου , αλλά είμαι περήφανη που αγαπιόμαστε τόσο πολύ .... 
Δεν ξέρω πώς να φλερτάρω , αλλά θέλω να ερωτευτώ 
Δεν ξέρω τι κάνει κάποιος στα 36 του που θέλει να σταματήσει να φοβάται , αλλά χαμογελώ 

Και ο χρόνος κυλάει και εγώ είμαι στο "μετά" και το "μετά" είναι τρομακτικό όταν το κοιτώ μέσα από το "πριν" , όπως είχα συνηθίσει να είμαι και να νιώθω - αλλά είναι σαν το ουράνιο τόξο όταν το κοιτάζω από εδώ που είμαι τώρα ... 

Κι αν η ερώτηση είναι "πού είμαι τώρα ???" , η απάντηση είναι "δεν ξέρω "....

Κι αν με ρωτήσει κάποιος ποιό φόβο μου αφήνω σιγά σιγά πίσω , θα πω το φόβο του να μην ξέρω 

ένα χάδι

Κάθε πρωί πηγαίνω στο δωμάτιο της κόρης μου και την ξυπνάω και πάντα την απολαμβάνω αυτή τη στιγμή γιατί είναι γλυκειά , ζουμερή , τρυφερή , χαδιάρα ... 

Μου αρέσει που κουρνιάζει στην αγκαλιά μου και της χαϊδεύω την πλάτη , τα χέρια , το πρόσωπο και μιλάμε 

Λέμε τι όνειρο είδαμε , τι θα κάνουμε μέσα στην ημέρα ... 

Προχτές μου είπε ότι της αρέσει πολύ που της χαϊδεύω την πλάτη και με ρώτησε αν μου αρέσει κι εμένα . Της απάντησα ότι όταν ήμουν μικρή μου άρεσε κι εμένα πολύ και ότι συνεχίζει να μου αρέσει . 

"Εγώ έχω εσένα να μου χαϊδεύεις την πλάτη μανούλα ... εσύ ποιόν έχεις ?"

"Κανέναν παιδί μου "... δεν κατάλαβα εκείνη την ώρα αν και πόσο βαρύ ήταν αυτό που είπα ... το κατάλαβα αμέσως μετά όταν σηκώθηκε και ήρθε με το μικρό χεράκι της και μου χάιδεψε την πλάτη ...

'Ελιωσα .... κρατήθηκα να μη δακρύσω 

Πόση γλύκα ένιωσα , πόση ευγνωμοσύνη που ζω αυτές τις στιγμές ....

Το λουκουμάκι μου πήγε να μου αγγίξει τις "πληγές" , να με μαλακώσει ... είχα ξεχάσει πώς είναι ένα χάδι , πόση ζεστασιά και ευχαρίστηση έχει μέσα του 

Κάποτε νόμιζα ότι η ευτυχία είναι κάτι μεγάλο , κάτι υπερβολικό , κάτι που μπορεί να σε πλακώσει και να μη μπορείς να αναπνεύσεις καν ... 

Λάθος !! Η ευτυχία κυκλοφορεί παντού και πάντα σε μικρές δόσεις ... είναι παντού , χωράει παντού , δεν κοιμάται ποτέ και δε χρειάζεται να τη δεις ... αρκεί να τη νιώσεις 

Αρκεί ένα μικρό άγγιγμα και ένα χαμόγελο , το θρόισμα των φύλλων μαζί με το πρώτο ψυχρό αεράκι , η μυρωδιά της βροχής , τα τζιτζίκια το μεσημέρι που μου θυμίζουν τα παιδικά μου καλοκαίρια , η τραγουδιστή ανάσα της κόρης μου τα βράδια που κοιμάται , το χεράκι της που μου χάιδεψε την πλάτη .... όλα αυτά είναι ευτυχία 

όλα αυτά είναι ζωή .....