Χωρίς να το καταλάβω , χρόνια τώρα έχτιζα τείχη γύρω μου , φούσκωνα τα "μαξιλάρια" μου , τα έκανα σωσίβια για να μη με αγγίξει τίποτα , για να μην πνιγώ ....
Σιγά σιγά άρχισαν να απομακρύνονται οι περισσότεροι , να μη με αγγίζουν , γιατί είμαι δυνατή , γιατί δεν έχω ανάγκη εγώ , γιατί δε με κλονίζει τίποτα ...
δε με κλόνισε ούτε ο καρκίνος ... νίκη και για μένα και για όσους πίστευαν ότι θα τα κατάφερνα ...
τα κατάφερα και μαζί με μένα μέσα στα τείχη μου έκλεισα παρέα κ το φόβο μου ...
κι ο φόβος μου μεγάλωσε κ άρχισε να με στενεύει .... έγινε θεριό και φοβήθηκα εκεί μέσα μόνη μαζί του , έτσι άνοιξα μία μικρή πορτούλα , έσκασα ένα σωσίβιο να μπει λίγο φως , λίγος αέρας , να μπει λίγη ζωή ....
κι ήρθαν οι ακτίνες του ήλιου κ μου χάιδεψαν το πρόσωπο κ δεν κάηκα όπως φοβόμουν... ήρθε ο αέρας κ με φύσηξε κ δεν κρύωσα όπως φοβόμουν... ήρθε ένα χέρι κ με άγγιξε κ δεν πόνεσα όπως φοβόμουν...η αγκαλιά δε με έπνιξε ...
η "δύναμή" μου ήταν η αδυναμία μου και η παραδοχή της αδυναμίας μου και της ανάγκης μου με κάνει δυνατή ...
κι εγώ η δυνατή γεμίζω τα μάτια μου με δάκρυα όταν σκέφτομαι πόσα έχω κρατήσει έξω από τα τείχη μου ....
κι όταν τα μάτια μου πλημμυρίζουν με δάκρυα ... θέλω να κοιτάζω άλλα 2 μάτια που δεν κλαίνε - έχω βαρεθεί , έχω κουραστεί να κλαίω μόνη μου ...
δεν είμαι από σίδερο , είμαι "δερματώδης" όπως μου είπε η Κωνσταντίνα μου ...
κ πού ξέρεις ? σιγά σιγά μπορεί να καταφέρω να ρίξω όλα μου τα τείχη
Σιγά σιγά άρχισαν να απομακρύνονται οι περισσότεροι , να μη με αγγίζουν , γιατί είμαι δυνατή , γιατί δεν έχω ανάγκη εγώ , γιατί δε με κλονίζει τίποτα ...
δε με κλόνισε ούτε ο καρκίνος ... νίκη και για μένα και για όσους πίστευαν ότι θα τα κατάφερνα ...
τα κατάφερα και μαζί με μένα μέσα στα τείχη μου έκλεισα παρέα κ το φόβο μου ...
κι ο φόβος μου μεγάλωσε κ άρχισε να με στενεύει .... έγινε θεριό και φοβήθηκα εκεί μέσα μόνη μαζί του , έτσι άνοιξα μία μικρή πορτούλα , έσκασα ένα σωσίβιο να μπει λίγο φως , λίγος αέρας , να μπει λίγη ζωή ....
κι ήρθαν οι ακτίνες του ήλιου κ μου χάιδεψαν το πρόσωπο κ δεν κάηκα όπως φοβόμουν... ήρθε ο αέρας κ με φύσηξε κ δεν κρύωσα όπως φοβόμουν... ήρθε ένα χέρι κ με άγγιξε κ δεν πόνεσα όπως φοβόμουν...η αγκαλιά δε με έπνιξε ...
η "δύναμή" μου ήταν η αδυναμία μου και η παραδοχή της αδυναμίας μου και της ανάγκης μου με κάνει δυνατή ...
κι εγώ η δυνατή γεμίζω τα μάτια μου με δάκρυα όταν σκέφτομαι πόσα έχω κρατήσει έξω από τα τείχη μου ....
κι όταν τα μάτια μου πλημμυρίζουν με δάκρυα ... θέλω να κοιτάζω άλλα 2 μάτια που δεν κλαίνε - έχω βαρεθεί , έχω κουραστεί να κλαίω μόνη μου ...
δεν είμαι από σίδερο , είμαι "δερματώδης" όπως μου είπε η Κωνσταντίνα μου ...
κ πού ξέρεις ? σιγά σιγά μπορεί να καταφέρω να ρίξω όλα μου τα τείχη
