Ο χρόνος πέρα από το πόσο σχετικός , φίλος ή εχθρός είναι κάθε φορά που τον συνειδητοποιούμε , μετριέται , γιατί χρειάζεται να μετρηθεί .... όταν δε φτάνει το χτες , το πέρυσι , το κάποτε , τον "μετράμε" με ορόσημα - σημαντικά γεγονότα .
Πριν το γάμο , μετά τη γέννα , πριν το διαζύγιο κλπ κλπ ...
Κάποτε τον μετρούσα με το σχολείο ...
Μετά με σχολές , φάσεις , μουσική , σχέσεις , φίλους ....
Μετά ήρθε ο αρραβώνας , ο γάμος , το παιδί μου, ο χωρισμός μου ....
Και όλα προσγειώθηκαν πάνω στην αρρώστια ....
Έβλεπα φωτογραφίες παλιές και ήταν αυτές "οι πριν αρρωστήσω" και ήταν και οι "μετά"
Ήμουν εγώ υγιής και εγώ ασθενής
Σα να άλλαξα μέσα σε μία μέρα
Σα να έγιναν οι μουσικές , οι σχέσεις , οι φίλοι , όλα ένα μεγάλο "πριν"
Και σε εκείνο το "πριν" ήξερα ...
τι ήξερα???
Ήξερα εμένα , τα δεδομένα μου , τα όνειρά μου , τους φόβους μου , τα κόμπλεξ μου ... ήξερα
Και σαν να τα έχασα όλα αυτά όταν η ζωή έγινε "πριν" και εγώ βρισκόμουν στο κενό
Νόμιζα ότι τα ήξερα όλα και ήρθε η παλιοαρρώστια και μου τα έσβησε - μου κλόνισε τις βάσεις μου , μου ξέκανε τις γνώσεις μου
Πάλεψα πολύ να μην τα αφήσω , πάλεψα πολύ να μην αφεθώ , να μην αποδεχτώ ότι με έριξε κάτω , ότι με ανέτρεψε ...
Αντιστεκόμουν με ό,τι δύναμη είχα .... η εντύπωση που είχα για τον πόλεμο ήταν η αντίσταση , η άρνηση. Το μεγαλύτερό μου όπλο ήταν η άρνηση
Νόμιζα ότι ήξερα - μόλις διαγνώστηκα με λέμφωμα , είχα έτοιμο το σχέδιο ... "ήξερα" τι να προγραμματίσω σε περίπτωση που είχα λίγο χρόνο ακόμα να ζήσω ....
Νόμιζα όμως ....
Τα νόμιζα όλα αυτά μέχρι που αναγκάστηκα να αφεθώ . Μέχρι που αναγκάστηκα να ψιθυρίσω στον εαυτό μου την αλήθεια , να μου πω ότι αρρώστησα ...
Να αφεθώ στο γεγονός , για να ζητήσω βοήθεια ...
Να αφήσω όλα αυτά που "ήξερα" για να μάθω κάτι νέο
Να μάθω ότι αρρώστησα και ότι για να γίνω καλά πρέπει να φροντίζω τον εαυτό μου , να τον αγαπάω , να τον κακομαθαίνω , να μην τον ταλαιπωρώ ... να μάθω να ακούω , να μιλάω , να νιώθω, να είμαι ειλικρινής ...
Έπρεπε να "μην ξέρω" για να μπορέσω να μάθω
Έπρεπε να αποδεχτώ την άγνοιά μου , αυτό που τόσα χρόνια χαρακτήριζα αδυναμία . Να μπορέσω να βάλω αυτά που ήξερα στο "πριν"
Και τώρα.... αρχίζω να μην ξέρω
Δεν ξέρω πώς να ονειρευτώ , αλλά ονειρεύομαι
Δεν ξέρω πώς να ελπίσω , αλλά ελπίζω
Δεν ξέρω πώς να κάνω σχέση με την κόρη μου , αλλά τη λατρεύω και προσπαθώ
Δεν ξέρω πώς να διαχειριστώ την οικογένειά μου , αλλά είμαι περήφανη που αγαπιόμαστε τόσο πολύ ....
Δεν ξέρω πώς να φλερτάρω , αλλά θέλω να ερωτευτώ
Δεν ξέρω τι κάνει κάποιος στα 36 του που θέλει να σταματήσει να φοβάται , αλλά χαμογελώ
Και ο χρόνος κυλάει και εγώ είμαι στο "μετά" και το "μετά" είναι τρομακτικό όταν το κοιτώ μέσα από το "πριν" , όπως είχα συνηθίσει να είμαι και να νιώθω - αλλά είναι σαν το ουράνιο τόξο όταν το κοιτάζω από εδώ που είμαι τώρα ...
Κι αν η ερώτηση είναι "πού είμαι τώρα ???" , η απάντηση είναι "δεν ξέρω "....
Κι αν με ρωτήσει κάποιος ποιό φόβο μου αφήνω σιγά σιγά πίσω , θα πω το φόβο του να μην ξέρω
Πριν το γάμο , μετά τη γέννα , πριν το διαζύγιο κλπ κλπ ...
Κάποτε τον μετρούσα με το σχολείο ...
Μετά με σχολές , φάσεις , μουσική , σχέσεις , φίλους ....
Μετά ήρθε ο αρραβώνας , ο γάμος , το παιδί μου, ο χωρισμός μου ....
Και όλα προσγειώθηκαν πάνω στην αρρώστια ....
Έβλεπα φωτογραφίες παλιές και ήταν αυτές "οι πριν αρρωστήσω" και ήταν και οι "μετά"
Ήμουν εγώ υγιής και εγώ ασθενής
Σα να άλλαξα μέσα σε μία μέρα
Σα να έγιναν οι μουσικές , οι σχέσεις , οι φίλοι , όλα ένα μεγάλο "πριν"
Και σε εκείνο το "πριν" ήξερα ...
τι ήξερα???
Ήξερα εμένα , τα δεδομένα μου , τα όνειρά μου , τους φόβους μου , τα κόμπλεξ μου ... ήξερα
Και σαν να τα έχασα όλα αυτά όταν η ζωή έγινε "πριν" και εγώ βρισκόμουν στο κενό
Νόμιζα ότι τα ήξερα όλα και ήρθε η παλιοαρρώστια και μου τα έσβησε - μου κλόνισε τις βάσεις μου , μου ξέκανε τις γνώσεις μου
Πάλεψα πολύ να μην τα αφήσω , πάλεψα πολύ να μην αφεθώ , να μην αποδεχτώ ότι με έριξε κάτω , ότι με ανέτρεψε ...
Αντιστεκόμουν με ό,τι δύναμη είχα .... η εντύπωση που είχα για τον πόλεμο ήταν η αντίσταση , η άρνηση. Το μεγαλύτερό μου όπλο ήταν η άρνηση
Νόμιζα ότι ήξερα - μόλις διαγνώστηκα με λέμφωμα , είχα έτοιμο το σχέδιο ... "ήξερα" τι να προγραμματίσω σε περίπτωση που είχα λίγο χρόνο ακόμα να ζήσω ....
Νόμιζα όμως ....
Τα νόμιζα όλα αυτά μέχρι που αναγκάστηκα να αφεθώ . Μέχρι που αναγκάστηκα να ψιθυρίσω στον εαυτό μου την αλήθεια , να μου πω ότι αρρώστησα ...
Να αφεθώ στο γεγονός , για να ζητήσω βοήθεια ...
Να αφήσω όλα αυτά που "ήξερα" για να μάθω κάτι νέο
Να μάθω ότι αρρώστησα και ότι για να γίνω καλά πρέπει να φροντίζω τον εαυτό μου , να τον αγαπάω , να τον κακομαθαίνω , να μην τον ταλαιπωρώ ... να μάθω να ακούω , να μιλάω , να νιώθω, να είμαι ειλικρινής ...
Έπρεπε να "μην ξέρω" για να μπορέσω να μάθω
Έπρεπε να αποδεχτώ την άγνοιά μου , αυτό που τόσα χρόνια χαρακτήριζα αδυναμία . Να μπορέσω να βάλω αυτά που ήξερα στο "πριν"
Και τώρα.... αρχίζω να μην ξέρω
Δεν ξέρω πώς να ονειρευτώ , αλλά ονειρεύομαι
Δεν ξέρω πώς να ελπίσω , αλλά ελπίζω
Δεν ξέρω πώς να κάνω σχέση με την κόρη μου , αλλά τη λατρεύω και προσπαθώ
Δεν ξέρω πώς να διαχειριστώ την οικογένειά μου , αλλά είμαι περήφανη που αγαπιόμαστε τόσο πολύ ....
Δεν ξέρω πώς να φλερτάρω , αλλά θέλω να ερωτευτώ
Δεν ξέρω τι κάνει κάποιος στα 36 του που θέλει να σταματήσει να φοβάται , αλλά χαμογελώ
Και ο χρόνος κυλάει και εγώ είμαι στο "μετά" και το "μετά" είναι τρομακτικό όταν το κοιτώ μέσα από το "πριν" , όπως είχα συνηθίσει να είμαι και να νιώθω - αλλά είναι σαν το ουράνιο τόξο όταν το κοιτάζω από εδώ που είμαι τώρα ...
Κι αν η ερώτηση είναι "πού είμαι τώρα ???" , η απάντηση είναι "δεν ξέρω "....
Κι αν με ρωτήσει κάποιος ποιό φόβο μου αφήνω σιγά σιγά πίσω , θα πω το φόβο του να μην ξέρω
