Είμαι η Βασιλική ...
Πάντα ήμουν κάποιου άλλου η ...τάδε
Ήμουν η κόρη του μπαμπά μου , η αδερφή της αδερφής μου , η γυναίκα του άντρα μου , η μαμά του παιδιού μου ...
Τώρα είμαι η Βασιλική , που έχοντας περάσει από "πολλά" , είμαι εδώ και αποφάσισα να μοιραστώ την ιστορία μου, τις σκέψεις μου , τις ανησυχίες μου , τους φόβους , τις χαρές μου ,τις βλακείες μου , τα λάθη μου ...
Μεγάλωσα σε μία πολύ αγαπημένη και δεμένη κατά τα άλλα οικογένεια , κλασσικά ελληνική με τους τσακωμούς , τις κόντρες , και την αγκαλιά-πνίξιμο ...
Έκανα τις τρελές μου επαναστάσεις , πέρασα από Εξάρχεια , μπουζούκια και πολλά άλλα στάδια , ώσπου κατέληξα να παντρευτώ στα 26 μου τον Γιάννη , και μετά από 3 χρόνια να αποκτήσω το λουκουμάκι μου , την Κωνσταντίνα ...
Ο γάμος μου δεν ήταν ό,τι το καλύτερο και έτσι στα 32 μου αποφάσισα να χωρίσω διεκδικώντας μία καλύτερη ποιότητα ζωής για μένα και το παιδί μου χωρίς φασαρίες και ασχήμιες και έμεινα μόνη μου να μεγαλώνω το παιδάκι μου , να δουλεύω σε μία απαιτητική δουλειά (στο τμήμα παραγωγής της ερτ) και γενικώς να τρέχω , αλλά ήμουν καλά !!!
Μέχρι που ... το Δεκέμβριο του 2007 αρρώστησα
Διαγνώστηκα με λέμφωμα Hodgkin στο μεσωθωράκιο . Μέσα σε μία στιγμή άδειασε το κορμί μου και γέμισε το μυαλό μου .. γονάτισα μόλις άκουσα αυτόν τον απαίσιο τίτλο
Την αμέσως επόμενη στιγμή σκέφτηκα τι θα έκανα αν μου έδιναν ας πούμε 6 μήνες ζωής ... θα έκανα ταξίδια με την κόρη μου , θα τράβαγα άπειρες φωτογραφίες και βίντεο για να με θυμάται λιγάκι και μετά θα έκανα και ένα τρελό ξεσάλωμα μόνη μου , αλλά όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά . Ευτυχώς μου είπαν ότι αντιμετωπίζεται , ότι είναι απλό , ότι είναι σύνηθες σε γυναίκες της ηλικίας μου και ότι έχει εξαιρετικά μεγάλο ποσοστό ίασης
Ακολούθησαν επεμβάσεις , επίπονες εξετάσεις , χημειοθεραπείες , ακτινοβολίες ... Στην αρχή ήμουν τρομαγμένη , με εξαντλούσαν οι χημειοθεραπείες , αλλά δεν το έβαλα κάτω ούτε στιγμή . Δεν ήθελα με τίποτα να είμαι σε ένα κρεβάτι .. δεν ήθελα με τίποτα να παραδεχτώ ότι είμαι άρρωστη
Έλεγα σε όλους ότι έχω λέμφωμα και no big deal !! Πήγαινα στα μπουζούκια , ξενυχτούσα , κάπνιζα , έπινα , έκανα test αντοχών καθημερινά
Ο όγκος εξαφανίστηκε από τις πρώτες κιόλας θεραπείες και όλοι ήμασταν ευχαριστημένοι . Τελείωσα και τις ακτινοβολίες μου το καλοκαίρι και οι διακοπές μου ήταν φανταστικές - ένα τρελό ξεσάλωμα !!!
Και μέσα σε αυτό το κλίμα , αποφάσισα να κάνω ένα μεγάλο πάρτυ-γιορτή για τα γενέθλιά μου ... Τα είχα ετοιμάσει όλα , τους είχα καλέσει όλους και την ημέρα των γενεθλίων μου ψηλάφισα ένα εξόγκωμα στο λαιμό μου δεξιά
Πήγα στη γιατρό μου και μόλις με είδε , σκοτείνιασε το πρόσωπό της ... έκανα εξετάσεις και είχα πάθει την πρώτη υποτροπή ..
Η αλήθεια είναι ότι η υποτροπή ήταν πιο σοκαριστική από την πρώτη εμφάνιση της νόσου και αυτό γιατί είχα πεισθεί ότι είχα γίνει καλά , γιατί το λέμφωμα Hodgkin έχει πολύ μεγάλα ποσοστά ίασης από την πρώτη κιόλας φορά που φτάνουν μέχρι και το 85%.
Οπότε , πάλι τα ίδια .... μόνο που αυτή τη φορά ήταν πιο βαριά τα πράγματα
Έπρεπε να μένω πολλές μέρες στο νοσοκομείο , έπεφταν πολύ οι άμυνες του οργανισμού μου και δε μπορούσα να έχω επαφή με κόσμο και πάνω από όλα με το παιδί μου
Ο πρώην άντρας μου ναυτικός και οι γονείς μου μόνιμοι κάτοικοι Μονεμβάσιας και για αυτό αποφασίσαμε να πάρουν την κόρη μου οι γονείς μου στο χωριό
Πέρασα ένα μεγάλο διάστημα που δε μπορούσα να σταματήσω να κλαίω - πήρα αντικαταθλιπτικά (παρόλο που μια ζωή ήμουν κάθετα αντίθετη με τα χάπια)
Η αλήθεια είναι ότι είδα κάποια βελτίωση - δεν ξέρω αν ήταν από τα χάπια ή αν συνήθισα την ιδέα του νοσοκομείου και των τρυπημάτων και των θεραπειών
Ο καιρός κύλησε και έκανα και τη μεταμόσχευση κυττάρων από δικά μου υγιή κύτταρα και πήγε καλά και βγήκα από το νοσοκομείο και ακολούθησε μία περίοδος αρκετά μεγάλη μέχρι να ανακτήσω το κουράγιο μου
Και μέσα σε αυτή την περίοδο , αφού είχα βγει από το νοσοκομείο έπεσαν και τα μαλλιά μου τελείως . Βάρβαρο !! Είχα αγοράσει από την προηγούμενη φορά μία πανάκριβη περούκα και τη φόρεσα
Ήταν σα να φόραγα τη μάσκα μου
Ο πατέρας μου με κοιτούσε με μεγάλη δυσκολία όταν μέσα στο σπίτι κυκλοφορούσα χωρίς περούκα , χωρίς σκούφο , χωρίς μαλλιά
Η κόρη μου στην αρχή φοβόταν , γιατί είχε δει ένα παιδικό που μία κακιά μάγισσα ήταν "καφαρλή" όπως έλεγε και με κοιτούσε καλά-καλά
Προσπαθούσα να την πείσω ότι είμαι η μανούλα και ότι δεν αλλάζω είτε έχω μαλλιά είτε όχι , αλλά εκείνη με έβαζε στην αρχή και στον ύπνο να φοράω το σκούφο μου
Αισίως είχαμε φτάσει στο καλοκαίρι του 2009
Αυτά τα περίπου 2 χρόνια στο πλευρό μου ήταν η αδερφή μου , η Γεωργία . Είναι 4 χρόνια πιο μικρή από εμένα (δεν της πολυ-αρέσει όμως η συζήτηση για τις ηλικίες , για αυτό δε θα επεκταθώ σε αυτό χιχιχι) και όταν αρρώστησα , παρόλο που τα τελευταία χρόνια δεν ήμασταν και πολύ κοντά , τα παράτησε όλα , μετακόμισε στο σπίτι μου την πρώτη φορά για να μεγαλώνει μαζί μου το παιδί μου και τη δεύτερη φορά ζούσε μεταξύ Τερψιθέας που ήταν το σπίτι μας και Νοσοκομείου Μεταξά
Τη θυμάμαι πολλά βράδια να την παίρνει ο ύπνος στα πόδια μου στο κρεβάτι του νοσοκομείου- έχει πολύ υπομονή η αδερφούλα μου
Στην καλύτερή μου ηλικία αρρώστησα και στην καλύτερή της ηλικία αρρώστησε η αδερφή της ....
Προς τα τέλη του καλοκαιριού του 2009 λίγο μετά που πέθανε ο φίλος μου ο Στέλιος - είχαμε γνωριστεί στο Μεταξά , ένα παλικάρι λίγο μικρότερο από μένα , με 2 παιδάκια , μία υπέροχη γυναίκα , μία φανταστική οικογένεια , που μέσα σε ένα χρόνο αρρώστησε με μία πολύ σπάνια μορφή λεμφώματος και πέθανε τον Αύγουστο - και ενώ ήμουν συντετριμμένη , ψηλάφισα ένα εξόγκωμα στο στέρνο μου
Αμέσως κατάλαβα ότι δεν ήταν καλό ... αλλά δε μπορούσα πάλι !! όχι πάλι !!!
Ακολούθησα τις καθιερωμένες διαδικασίες - παρέλειψα μόνο τη βιοψία , γιατί δεν υπήρχε λόγος - ήταν πασιφανές και έκδηλο
Αυτή τη φορά έμεινα τόσο τόσο πολύ μέσα στο νοσοκομείο
Άνθρωποι πέθαιναν γύρω μου , εγώ ήμουν χάλια , για πολλές μέρες ψηνόμουν στον πυρετό που παρέμεινε αδιάγνωστος παρόλα αυτά
Φοβήθηκαν κάποια στιγμή ότι μπορεί και να μην την έβγαζα - λίγες μέρες πριν είχε πεθάνει και ένα κοριτσάκι 19 χρονών , η Πετρίνα με ακριβώς το ίδιο με εμένα
Τρομοκρατήθηκα ... και δεν ήμουν και η πιο εύκολη ασθενής - το αντίθετο μάλιστα
Δεν έπαιρνα τα φάρμακά μου , δεν πειθαρχούσα , μέχρι που μία ωραία μέρα πήρα τα μισά μου πράγματα και έφυγα
Ανακοίνωσα ότι δε με νοιάζει , τα σταματάω όλα εδώ και φεύγω να πάω να δω το παιδί μου
Είχα να τη δω 2,5 μήνες . Κάθε φορά που της μιλούσα στο τηλέφωνο πονούσε η ψυχή μου
Της έλεγα ότι είμαι στη δουλειά και εγώ ήμουν κατατρυπημένη στο κρεβάτι και ψηνόμουν στον πυρετό
Είχαν πάρει και τους δικούς μου τότε και είχαν έρθει άρον-άρον γιατί ήταν δύσκολα τα πράγματα ...
Ευτυχώς όμως το ξεπέρασα ...
Τελείωσα όλες μου τις θεραπείες , έπεσαν όλα μου τα μαλλιά και πάλι και μαζεύτηκα στο χωριό - είχα αποφασίσει ένα χρόνο πριν να μετακομίσω
Δε με σήκωνε το κλίμα της Αθήνας άλλο ... τα κουράγια μου ήταν ελάχιστα , ήμουν τρομοκρατημένη , δεν ήξερα να κάνω κάτι άλλο τα τελευταία χρόνια από το να είμαι άρρωστη στο Μεταξά και να προσπαθώ με όποιο τρόπο να το αρνηθώ αυτό στον εαυτό μου με το να ξενυχτάω και να πίνω και να είμαι συνέχεια στην τσίτα !!!
Από το Γενάρη του 2010 που έκανα και την τελευταία μου χημειοθεραπεία είμαι ΚΑΛΑ
Έκανα κάθε 3 μήνες εξετάσεις και τώρα θα κάνω κάθε 6 μήνες .
Ζω στη Μονεμβάσια με την κόρη μου που είναι 6,5 χρονών , την αδερφή μου και τους γονείς μου και προσπαθώ να συνηθίσω στην ιδέα ότι είμαι καλά
Η αλήθεια είναι ότι ξέρω ότι ήταν βαρύ αυτό που πέρασα , ότι με τον τρόπο μου το ξεπέρασα , ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που με κοιτούν με δέος όταν τους λέω την ιστορία μου , ότι νίκησα ...
Μετά όμως , τι ????
Όταν ήμουν μέσα στο νοσοκομείο , όταν ήμουν άρρωστη , όταν είχα να παλέψω έναν εχθρό , ήταν αλλιώς , ήταν συγκεκριμένα τα πράγματα ...
Τώρα που τον εχθρό τον νίκησα και είμαι εδώ και μπορώ να κάνω ό,τι θελήσω , τώρα που μπορώ να ονειρευτώ , να ερωτευτώ , να αγαπήσω , να ελπίσω , να επενδύσω , να ανοιχτώ , τώρα δεν ξέρω τι να κάνω και πώς
Δε θυμάμαι ...
Δεν ξέρω πώς
Δεν ξέρω τι ....
Έμαθα πώς να αρρωσταίνω - Τώρα θέλω να μάθω πώς να ζω !!!!
