το κάστρο μου

Χωρίς να το καταλάβω , χρόνια τώρα έχτιζα τείχη γύρω μου , φούσκωνα τα "μαξιλάρια" μου , τα έκανα σωσίβια για να μη με αγγίξει τίποτα , για να μην πνιγώ ....
Σιγά σιγά άρχισαν να απομακρύνονται οι περισσότεροι , να μη με αγγίζουν , γιατί είμαι δυνατή , γιατί δεν έχω ανάγκη εγώ , γιατί δε με κλονίζει τίποτα ...
δε με κλόνισε ούτε ο καρκίνος ... νίκη και για μένα και για όσους πίστευαν ότι θα τα κατάφερνα ...
τα κατάφερα και μαζί με μένα μέσα στα τείχη μου έκλεισα παρέα κ το φόβο μου ...
κι ο φόβος μου μεγάλωσε κ άρχισε να με στενεύει .... έγινε θεριό και φοβήθηκα εκεί μέσα μόνη μαζί του , έτσι άνοιξα μία μικρή πορτούλα , έσκασα ένα σωσίβιο να μπει λίγο φως , λίγος αέρας , να μπει λίγη ζωή ....
κι ήρθαν οι ακτίνες του ήλιου κ μου χάιδεψαν το πρόσωπο κ δεν κάηκα όπως φοβόμουν... ήρθε ο αέρας κ με φύσηξε κ δεν κρύωσα όπως φοβόμουν... ήρθε ένα χέρι κ με άγγιξε κ δεν πόνεσα όπως φοβόμουν...η αγκαλιά δε με έπνιξε ...

η "δύναμή" μου ήταν η αδυναμία μου και η παραδοχή της αδυναμίας μου και της ανάγκης μου με κάνει δυνατή ...

κι εγώ η δυνατή γεμίζω τα μάτια μου με δάκρυα όταν σκέφτομαι πόσα έχω κρατήσει έξω από τα τείχη μου ....
κι όταν τα μάτια μου πλημμυρίζουν με δάκρυα ... θέλω να κοιτάζω άλλα 2 μάτια που δεν κλαίνε - έχω βαρεθεί , έχω κουραστεί να κλαίω μόνη μου ...

δεν είμαι από σίδερο , είμαι "δερματώδης" όπως μου είπε η Κωνσταντίνα μου ...

κ πού ξέρεις ? σιγά σιγά μπορεί να καταφέρω να ρίξω όλα μου τα τείχη

ποιότητα ...

Κάτι που με έχει απασχολήσει τελευταία είναι η ποιότητα ... η ποιότητα στη ζωή μου , στην ψυχή μου , στο μέσα και στο έξω μου ...

Ποιότητα ουσιστικά ενώ ήξερα πού κ πώς να τη βρω , δεν είχα και ποτέ μου ...

 Οταν είσαι υγιής μπορείς να έχεις ποιότητα παντού – όταν  δεν είσαι , μπορείς να διεκδικήσεις ποιότητα μόνο στη θεραπεία σου ....

Με τον καιρό κατάλαβα ότι είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την αυτοεκτίμηση ...

Τώρα που άρχισα να νιώθω ότι την έχω ανάγκη είναι σα να έχω την ανάγκη να εκτιμήσω και να σεβαστώ εμένα ...

Το εκπληκτικό είναι ότι πολύ συχνά η καθημερινότητά μου είναι σα να με σκουντάει να κοιτάξω δεξιά και αριστερά για τα σημάδια ... τα σημάδια της έλλειψης ποιότητας τελικά ήταν πολλά και ήταν παντού

Ήταν στις σχέσεις μου , στις σκέψεις μου , στις επιθυμίες μου ... Κυρίως όμως ήταν στο χρόνο μου ... πόσο σημαντικός είναι για όλα ! Ο χρόνος μου προσφέρει την πολυτέλεια να με δω ... να δω πώς νιώθω , να με ακούσω , να αποφασίσω , να ανασυνταχτώ ...

Ο χρόνος φανερώνει τελικά τι είναι χρήσιμο , τι είναι καλό , τι κακό , τι αλλάζει , τι παραμένει στάσιμο ...

Οι σχέσεις θέλουν χρόνο , οι αποφάσεις θέλουν χρόνο , η δημιουργία θέλει χρόνο , η αγάπη θέλει χρόνο , η φαντασία θέλει χρόνο , η ζωή θέλει χρόνο , όλα θέλουν τρυφερά το χρόνο τους να αναπτυχθούν , να ανθίσουν , να φανερωθούν ...

Κι ο χρόνος θέλει σεβασμό ... κι εγώ θέλω σεβασμό και χρόνο και αγάπη και τρυφερότητα και προστασία ...

Και με όλα αυτά θέλω ζωή ... η ζωή μου θέλω να έχει χρόνο , ποιότητα , αγάπη ...

Η αγάπη θέλει χρόνο για να γεμίσει τη ζωή μου ...

Σιγά σιγά με αγαπώ ... σιγά σιγά μου δίνω χρόνο ... σιγά σιγά μου δίνω ποιότητα .... σιγά σιγά ζω